Over romantiek, liefde en duurzaamheid

Onlangs hield ik de workshop eco-creativiteit bij de Nudge Leadership Challenge. Na afloop kwam er een deelnemer naar me toe die vertelde dat hij iets had meegekregen dat hij in andere toespraken nog niet had gehoord en dat was romantiek. Ik vond dit een mooi compliment, helemaal omdat sommigen van mijn vrienden vinden dat ik totaal niet romantisch ben.

Op Wikipedia staat dat in de romantiek, in reactie op de Verlichting, de subjectieve ervaring als uitgangspunt wordt genomen. Hierdoor kwamen introspectie, intuïtie, emotie, spontantiteit en verbeelding centraal te staan. En de naam romantiek is ontleend aan de middeleeuwse “romanses” – verhalen waarin feilbare mensen de droom van volmaaktheid najagen.

Eén van de redenen waarom de luisteraar mijn toespraak definieerde als romantisch was mijn verwijzing naar mijn parttimebaan als herder. En ja, dit is in essentie een zeer romantisch beroep, want tijdens mijn tochten over de hei komt er als vanzelf ruimte voor introspectie, intuïtie, emotie & verbeelding. Dit gebeurt niet alleen bij mij maar dit is een proces wat iedereen overkomt die meegaat. Zelfs de meest hard-core manager die alleen maar bezig is met “best-practices”, mooie auto’s, bonussen, pensioenen en loonschalen ervaart na enige tijd een verbinding met aardse zaken waardoor opeens materiële zaken minder belangrijk lijken te worden.

De herderin

Het herderschap echter, is momenteel niet echt hot in Nederland. Overal worden herders wegbezuinigd. Een aantal eeuwen geleden daarentegen vormden herders, of eigenlijk herderinnen een geliefd object van de Nederlandse Meesters. Paul Moreelse bijvoorbeeld schilderde in 1630 “de Herderin”. Dit paste goed in de tijdgeest waarbij het verlangen naar Arcadia (het ideale pastorale paradijs) alom aanwezig was.

Mijn eigen passie voor het herderschap (die ik al heb zolang ik het me kan herinneren) is zondermeer romantisch te noemen en mijn verlangen naar Arcadia is absoluut aanwezig.  Misschien is het zelfs wel de leidende drijfveer in mijn bestaan.

Ergens is dat natuurlijk een nadeel want het huidige leven tipt nog niet eens aan Arcadia. Aan de andere kant geloof ik ook dat herders zonder romantiek veranderen in veehouders, die misschien ‘s avonds wel met een kaarsje en een wijntje op de bank zitten, maar die verder los van natuur en milieu – in klinische omstandigheden – zoveel mogelijk proberen om winst na te jagen om de concurentieslag aan te kunnen met anderen.

Voor de winst op korte termijn is dit vaak een goede zaak. Voor de winstverwachting op langere termijn is het een slechte zaak. En dat wordt veroorzaakt door de tragiek van de meent ofwel de “tragedy of the commons”. Als je onze wereldbol als gemeenschappelijke meent definieert resulteert dit in het volgende; een boer in Nederland moet bijna wel meedoen in de malle molen van de globale economie en zal daardoor steeds meer vee willen. Omdat hij daardoor steeds meer voedsel nodig heeft wordt dit geïmporteerd uit andere landen. Dit voedsel is goedkoop en voedzaam maar zorgt voor uitbuiting van areaal in andere gebieden. Maar die negatieve gevolgen zijn -op korte termijn- niet zichtbaar op de bankrekening van de boer want ze worden verdeeld over de globale gemeenschap of verlegd naar gemeenschappen waar de boer geen emotionele binding mee heeft. Pas als die gemeenschappen in de problemen komen en de veevoerprijzen steeds hoger worden of niet meer verkrijgbaar, dan komt de veehouder, en daarmee de consument in de problemen.

Gelukkig weet ik sinds kort dat mijn romantische baan misschien wel het beroep van de toekomst is. Ecologisch onderzoek heeft uitgewezen dat – in tegenstelling tot eerdere veronderstellingen – begrazing heel gunstig is voor bodem en begroeiing en dat verwoestijnde gebieden veel baat hebben bij korte, intensieve begrazingsronden. Op deze wijze wordt momenteel op vele plekken in de wereld experimenten gedaan met spectaculaire resultaten! Droog schraal land wordt weer vruchtbaar, productiecapaciteit van het land groeit en last but not least, water wordt vastgehouden en CO2 wordt opgeslagen.

Misschien is het dus wel een idee om het herderschap te laten sponsoren door bedrijven die veel CO2 uitstoten en zouden herders CO2 certificaten moeten verkopen aan bijvoorbeeld een KLM. Vliegverkeer zou hierdoor een natuurlijk onderdeel worden van de CO2 kringloop. Als KLM dan ook nog eens vlees serveert dat afkomstig is van de bedrijven van de nieuwe herders dan zijn we helemaal op de goede weg. Toch maar eens bellen….

Wil je op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs en activiteiten? Geef je dan op voor mijn nieuwsbrief door een mailtje te sturen naar Floor.Weijman@FloraPM.nl

Meelopen met de schapen kan natuurlijk ook, eventueel in combinatie met een workshop, lezing of training. Neem gerust contact op!

Add a Facebook Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

This entry was posted in Blog, Uncategorized. Bookmark the permalink.